Adam Gibi Ağlamayı Öğrendim

[prenses]

Adam Gibi Ağlamayı Öğrendim

Sana gelincik tarlalarında ak yeleli atlar bıraktım.
Ve masmavi gözlerine ak kanatlı güvercinler.
Saçlarını eline doladığında rüzgâr,
Nemli gözlerimle ağıtlar yaktım.

Çatlatsa da dudaklarımı senelik gülüşler,
Her gece adam gibi ağlamayı sana adadım.
Benim hiç öyle masmavi gökyüzüm olmadı
Yemyeşil baharların kokusunu duymadım hiç,
Ellerimi kır çiçeklerine sürterek yürümedim hiç.
Şöyle bir nefeslikte olsa doldurmadım ciğerlerimi,
Yeşil bir yaprağın çiğ kokusuyla.

Alıp sol yanıma öksüz çocukluğumu,
Anne kokusuyla salladım çilenin beşiklerinde.
Ben yalnızlığı böyle zehir bilmezdim
Meğer Boğazını yakarmış aldığın her soluk.
Hani gidenlerin döneceğini bilsen
Yollara yatırırsın gençliğini.
Sonra umudunu kesince gözlerin ufuklardan,
Bir türlü tutunamazsın kör olası hayata…

Yani sevdiğim velhasıl kelam,
Gündüzleri güneşe, sahte tebessümler bıraksa da gözlerim,
Geceleri resimlerine bakıp adam gibi ağlamayı öğrendim…


muzaffer çevik
teşekkürler

[prenses]

wow  sözler muhteşem secim harika prensesım ellerine saglık..

 

[merakiyidir]

 prex elsglk tsktsk tsktsk tsktsk

[prenses]

Yanlızlığım gelir aklıma
Üzgün ve çaresiz
Sensizliğe isyan ediyorum
Kurtulmak istesemde yapamıyorum,
AĞLIYORUM...

Bir deniz düşün balıksız
Bir tarla düşün başaksız
Bir ana düşün evlatsız
Ben düşünemiyorum,
AĞLIYORUM...

Sensiz geçen günlerimde
Tek tesellim anılar
Neden bilmiyorum acı verenleride var
Unutmak istesemde kimisini
Başaramıyorum yine,
AĞLIYORUM...