Hicri 104’te Kufe’de vefat eden meşhur alim Şaabi, Kûfe Mescidi’nde etkili vaazlar verir, zaman zaman da dinleyenlerin fikirlerini sorar, cemaati konuştururdu.
Ancak cemaat içinde bir kişi vardı ki hiç konuşmaz, hep dinlerdi.
Şaabi onu da konuşturmak istediğinden sordu :
-Neden sen hiç konuşmuyor, hep dinliyorsun?
Suskun adamın kısa cevabı ibretliydi. Şöyle açıkladı susma sebebini :
- Ben dedi, buraya kendim istifade etmek için geliyorum. Kendimden istifade ettirmek için değil!.. Bunun için de sadece kulağımı kullanıyorum, dilimi değil. Zira dedi, kulağımdan giren benim istifadem için girer. Dilimden çıkan da başkasının istifadesi için çıkar!
Bu cevabı tebessümle dinleyen Şaabi :
- Ey sessiz adam! dedi, bir konuştun pir konuştun. Bu ne güzel düşünce? Keşke herkes dilini değil de senin gibi kulağını kullansa da hep istifade için dinlese!..
Bundan sonra dilini kullanan azaldı. Artık herkes kulağını kullanıyor, hep istifade için dinlemeyi tercih ediyorlardı…
