İKİ KUM TANESİNİN AŞKI

[hacerül esvet]

 

...

Günün birinde bir çölde iki kum tanesi karşılaşmış ve birbirlerini çok
sevmişler uzun bir süre çok yakın olmuşlar. Birbirlerini yanlarında,
canlarında olarak sevmeyi öğrenmişler. Derken bir rüzgar çıkmış kum
tanelerinden biri yerinde kalırken diğeri biraz uzağa savrulmuş. Çok
uzak değillermiş ama yinede göremiyorlarmış birbirlerini. Sevgileri hiç
azalmamış yine sevmeye devam etmişler. Birbirlerine ulaştırabildikleri
sesleriyle, haberleriyle yaşıyorlarmış ve artık görmeden seslerinde
sevmeyi öğrenmişler.

Bir gün biri diğerine "sevdamız sonsuza erişmesi için aynı anda bir
dilek dileyelim" demiş. Ikisi de aynı anda bir dilekte bulunmuşlar ve
tam o sırada bir fırtına çıkmış. Bu kavuşmamız, sevdamızın sonsuza dek
sürmesi olabilir diye ikisi de kendilerini fırtınaya bırakmışlar.
Gözlerini kapayıp
fırtına dindiğinde sevdalarının yanı başında olmuş
olmayı arzulamışlar. Fırtına o kadar kuvvetliymiş ki o güne kadar
yıllarca yerlerinden kıpırdamayan kumlar bile başka yerlere
savruluyorlarmış




Fırtına günlerce sürmüş kum taneleri de oradan oraya savrulup durmuşlar.
Ikisini de bir sabırsızlık sarmış. Fırtına durmuyor aksine artıyormuş.
Fırtına dinmek bilmedikçe onlarda sabırla sevmeği öğrenmişler. Günler
geçmiş sonunda fırtına durmuş gözlerini açtıklarında ikisi de başka
alemlerde bulmuşlar kendilerini. Bu fırtınanın onları birleştireceğine
o kadar inanmışlar ki birbirlerini yanlarında bulamayınca yüreklerinde
derin bir acı hissetmişler ve acıyla sevmeği öğrenmişler. Kendilerine
birazcık geldiklerinde ikisi de bu fırtınayla başka başka yerlere
savrulduklarını anlamışlar. Biran ölmek istemişler ama sonra
birbirlerini hiç görmeden,mesafelere, engellere rağmen sevmeği
öğrenmişler. "Eskisi gibi bağırsakta sesimiz ulaşmaz ki birbirimize"
demişler. Ikisi de yeni yerlerinde kimseyle konuşmamışlar ve yıllarca

hep susmuşlar. Hep yeni bir fırtına ümidiyle birbirlerine ihanet
etmeden beklemişler. Böylece umutla sevmeği öğrenmişler. Yıllar geçmiş ama
sevgileri hiç geçmemiş.






Birbirlerinden hep umutlu olarak yaşamışlar. Bir gün ikisi de
birbirlerinden habersiz aynı anda gözlerini kapamışlar ve kavuşmak için
yeniden fırtına çıkmasını dilemişler. Beklemişler beklemişler ama
fırtına bir türlü çıkmamış. Kendilerini tüm benlikleriyle fırtınaya
bırakmak için oldukları yerde dönmüş durmuşlar ama hepsi nafile küçük
bir rüzgar bile çıkmamış. Sonunda durmuşlar ve gözlerini açmışlar.
Sevdiklerinin, sevdalarının, yıllarca beklediklerinin tam karşısında
durduklarını görmüşler ve hemen ikisi de yıllar önce diledikleri dileği
anımsamışlar.






Dilek şöyleymiş "Allah'ım bizi birbirimize her şeyiyle sevmeği
öğrendiğimizde kavuştur. Öğle kavuştur ki sevdamız sonsuza erişsin."
Sonunda anlamışlar ki birbirlerinden çok uzaklarda geçirdiklerini
sandıkları yılları aslında birbir yanı başlarında geçirmişler.
Dileklerinin kabul olması için yılların geçmesi gerektiğini öğrenmişler
çünkü onlar sevmeği her şeyiyle öğrenmeği dilemişler.

Dilekleri kabul olmuş umutla, sabırla, acıyla, yakında, uzakta...her
şeyiyle sevmeği öğrenip birbirlerine kavuşmuşlar.

Sevmeği bildikten sonra mesafeler, acılar, yıllar, aylar...asla sevdayı
söndürmez ama sevmeği bilmedikten sonra yanı başında ki sevdiğini bile
yıllarca göremeyebilir insan...

Ne ki SEVDA:Hakka sevdalanmadıktan sonra..
Ne ki HAYAT: Hakkı yaşamadıktan sonra
Ne ki KAVGA: Hak yolunda olmayınca..
Ne ki ÖLÜM:Şehadet vurmayınca..


Eğer bir gün dünya seni sıkarsa,
Rabbine dönüp “benim büyük bir sıkıntım var” deme.
Sıkıntına dönüp “benim ne büyük bir Rabbim var” de!

[hacerül esvet]

HZ İSA(A.S)İLE SİYAH YILANIN HİKAYESİ

Isa Peygamber bir gün köye ugrar. Köyde bir elbise boyacisi vardir ki bütün köylüler kendisinden sikayetçidirler. Çünkü boyaci elbiseleri boyamak için bir yandan sularini kesmekte, bir yandan da boyalarla suyu kirletmektedir.

Köylüler toplanarak hep birden boyaciyi Isa Peygamber'e sikayet ederler ve "Ey Isa!..." derler. "Bu adama öyle bir beddua edin ki gidisi olsun, fakat bir daha dönüsü olmasin."

Bunun üzerine Isa Peygamber de söyle dua eder:
"Allah'im!.. O adama öyle siyah bir yilan musallat et ki, onu sokup öldürsün. Bir daha da gelmek nasip olmasin."

Boyaci her zamanki gibi yine yanina üç ekmek alarak suyun kenarina gider ve elbiseleri boyamaya koyulur. Tam bu sirada yaninda bir abid (kendisini Allah'a ibadete adayan bir kimse) beliriverir. Abid oradaki daglardan birinde ibadetle mesgul olmaktadir. Boyaciya selam vererek ona, "yaninda yiyecek içecek bir seyin var mi? su kadar zamandir agzima bir lokma ekmek bile atmadim. Kendisini görsem veya koklasam yine bana yetecek" diye çok aç oldugunu bildirir.
Boyaci hemen elini çantasina atar ve bir ekmek çikararak abide uzatir. Abid halinden memnun, "Ey boyaci!..." der. Allah (c.c) senin günahlarini affetsin, kalbini aritsin."

Boyaci ikinci ekmegi de uzatinca abid, "Ey boyaci, Allah geçmis ve gelecek günahlarini affetsin" der. Bu defa da son ekmegini uzatinca "Ey boyaci, Allah (c.c) sana Cennette bir kösk nasip etsin" diye hayir duada bulunur.

Aksam olunca boyaci köye döner. Köylüler saskin saskin kendisini süzmekte ve neden ölmedigine hiçbir mana verememektedirler. Kesin olarak inanmaktadirlar ki, Allah yolunun temsilcisi olan bir Peygamberin bedduasi muhakkak ki yerini bulmalidir.

Iste bu düsünceler altinda köylüler toplanarak hep birden yine Isa Peygamber'in huzuruna varirlar. Durumu kendisine bildirince O da "Çagirin onu bana" der. Çagirirlar, boyaci da gelir, Isa Peygamber kendisine sunu sorar: "Ey boyaci, anlat bakalim bugün ne iyilik yaptin?"

Boyaci, su basinda bir abide rastladigini, ona ekmeklerini verdigini, her bir ekmek verisinde de ayri ayri duasini aldigini bir bir ortaya döker. Durumu anlayan Isa Peygamber bu defa çantasini getirip açmasini söyler. Adam da çantasini getirerek açar. Bir de bakarlar ki çantanin içinde simsiyah bir yilan çöreklenmis yatiyor. Herkes hayretten dona kalir.

Isa Peygamber yilana yaklasarak "Ey siyah yilan!..." der. "Anlat bakalim, neden bu adami sokup öldürmedin?" Yilan derin bir mahcubiyet içinde söyle cevap verir:

"Ey Allah'in Peygamberi!... Emrinizi yerine getiremememin derin üzüntüsü içindeyim fakat dagdan birisi indi, ekmek istedi, boyaci da bütün ekmeklerini vererek onun karnini doyurdu. Karni doyan adam boyaciya ard arda üç hayir duada bulundu ki sormayin.

Bir melek ayakta durarak devamli "amin (kabul et ya Rabbi!...)" diye yalvarip yakardi.

Iste o sirada Allah (c.c) bir melek göndererek demirden bir gemle benim agzimi gemletti, ben de boyaciyi sokup öldüremedim. O yüzden beni bagislayiniz.

Isa Peygamber sonunda boyaciya müjdeyi vererek su tavsiyede bulunur:

"Ey boyaci!... Bundan böyle kendine yeni bir is tut. Süphesiz ki Allah (c.c) seni bagisladi."
__________________
ÖLÜM BİZLER İÇİN GERÇEK BİR DİRİLİŞ VE O'' GERÇEK SEVGİLİYE KAVUŞMAMIZDIR.

[hayelgözlüm]

çok güsel yaa  yüreginize s aglık

[masal]

Sevmeği bildikten sonra mesafeler, acılar, yıllar, aylar...asla sevdayı
söndürmez ama sevmeği bilmedikten sonra yanı başında ki sevdiğini bile
yıllarca göremeyebilir insan...

emeğine,gönlüne sağlık canım...
çok beğendim yazını...

[merakiyidir]

 gut güzel bir hikayeydi.. esglk aro kirmizigulvx6